Atatürk yeni cumhurbaşkanı seçilmişti. Bir sabah, kimi görevlilerle birlikte, Çankaya sırtlarında yürüyüşe çıkmıştı. Yolda karşıdan gelmekte olan küçük bir çocuk, onları görünce durdu, kenara çekildi. Atatürk, çocuğu yanına çağırdı ve gülümseyerek sordu:
Adın ne senin bakayım?
Cemil

Buralarda mı oturuyorsun?
Hayır. Ayrancı’da…

Okula gidiyor musun?
Çocuk, başıyla “evet” anlamına gelen bir işaret yaptı.
Peki, ne okuyorsun okulda?
Her bir şey okuyoruz.
Beni tanıyor musun Cemil?
Çocuk, başını kaldırdı, bir süre Atatürk’e dikkatle baktı:
Sen, Gazi Paşasın!
Hayır, Cemil, ben Gazi Paşa değilim. Beni benzettin sen.
Yok, benzetmedim, iyi biliyorum; sen, Gazi Paşasın.
Nereden biliyorsun?
Çocuk, kendine güvenir bir tutum içinde:
Çünkü, dedi, sana hiç kimse benzemez.
Atatürk’ün, insanları büyüleyen gözleri yaşarır gibi oldu.
Cemil, büyüdüğün zaman ne olacaksın?
Asker olacağım!
Asker olup da ne yapacaksın?Düşman bu topraklara olur da bir daha ayak basarsa onu buradan kovacağım.
Atatürk hiçbir şey söylemedi. Küçük çocuğu kollarının arasına aldı, kaldırdı ve alnından öptü. Sonra, yanındakilere döndü, şöyle dedi:
Evet, beyler… Görüyorsunuz, ulusun bağrından temiz bir kuşak yetişiyor. Bu eseri, cumhuriyeti, ber onlara bırakacağım ve gözüm arkamda kalmayacak.

Posted in

Bir yanıt yazın